Boerderij Hemelsblij
was er ooit één in een lange rij
tussen Korenbloem en Zomergraan
maar al die boerderijen
waren één voor één failliet gegaan.
Hun grond werd voor een appel
en een ei opgekocht
en daarna volgebouwd
met veel karakterloos baksteengedrocht.
Zo werd elke groene wei en veld
geofferd aan het grote geld
en zag de boer rond hem bij elke zucht
nieuwe torens klimmen richting lucht.
Hun schaduwen kwamen dreigend dichterbij
en verduisterden nu ook al zijn boerderij.
Maar boer Boris boerde vlijtig voort
terwijl hij danste op een slappe koord
tussen toegeven aan het snelle geld
of blijven gaan voor wat echt telt:
zijn liefde voor natuur en dier
en de eenvoud van het leven hier
bij vee, kinderen en vrouw.
Voor hen bleef hij voorlopig zijn liefde trouw.
Voorlopig,
want steeds meer wanhopig
ontdekte hij hoe snel spaargeld smelt
als iedereen alles maar online bestelt
omdat snelheid meer dan kwaliteit telt.
Op een dag wanneer zacht de avond viel
en boer Boris weer eens mijmerde over de boerenstiel
zag hij hoe Zwin zijn lievelingszwijn
er weer in slaagde bij het eten laatst te zijn.
Paard, koe, kip en elk ander varkensbeest
vocht voor zijn plek, at om ter meest
behalve dus zijn kleine zwijntje Zwin
die at niet mee en deed gewoon haar zin.
Haar zin was snuitgewijs snuffelen in de grond
alsof er zich onder de aarde iets bevond
zo waardevol dat Zwin spontaan
etenstijd met plezier aan zich voorbij liet gaan.
Plots werd boer Boris verrast
door een schittering
een weerkaatsing op een onooglijk ding
uit de modder geduwd door zijn geliefde Zwin
die nu breed lachte met haar dubbele onderkin.
Alle andere varkens lachten echter om haar
want wat daar lag was slechts een parel maar.
Dat kan je niet eten, laat staan van leven
dus wat zou een zwijn nu om parels geven.
Maar Zwin liet zich niet uit het lood slaan
bleef dag na dag voor datgene gaan
waarvan zij vond dat het zin gaf
aan haar bestaan:
het vinden van parels even
schitterend als zon en maan.
Zo kwam de dag dat de wijze boer
de parels reeg tot een snoer van parelmoer
en deze plechtig sierde rond zwijn Zwin haar nek
die zo een dame werd in plaats
van een bron van spek.
Mensen kwamen uit hun torens naar beneden
en wilden sinds lang weer het erf betreden
om het bijzondere zwijn dat van parels
hield te zien
en dat op de laatst overgebleven
boerderij bovendien.
Door zwijn Zwin werd de boerderij weer hip
ontdekten kinderen voor het eerst koe en kip
en beseften de mensen dat al dat eten in plastiek
maakt niet alleen onszelf maar de hele wereld ziek.
En dankzij de koppige
boerderij Hemelsblij
kwamen er als paddestoelen
weer boerderijen bij
werden de koude torens
als foutjes neergehaald
en geluk weer naar echte
mensenmaat vertaald.
Aarde en groen wonnen
snel terrein op het beton
en niemand vergat hoe
die ommekeer ooit begon:
met een ongewoon maar vastberaden zwijn
dat tegen alles in zichzelf durfde zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten